Korleis det står til med den psykiske helsa vår? Vi fekk inga diagnose på det siste Rotarymøtet, men vi fekk påfyll av kunnskap om temaet psykologisk helse på samfunnsnivå, men litt også på individnivå.

Foredragshaldaren er leiar for eit regionalt fagsenter for psykisk helse og underviser medisinstudentar på NTNU. Han presenterte ein krevande meny for oss denne kvelden, og med hovudvekt på aldersgruppa 40 - 100. Vi finn oss att der alle saman. Det var også opning for spørsmål og kommentarar.

Vi starte med ei bildeframstilling av ein system-modell frå genetikk til kultur. Med denne illustrasjonen fekk vi ei nokolunde forståeleg innføring i kva det dreier seg om. Som med resten av helsa, handlar det om genetikk og kultur, eller arv og miljø. 

Det er viktig å få meir kunnskap om helseutviklinga på dette området. Den psykiske helsa er like viktig som den somatiske helsa. Ser vi på utviklinga i yngre årsklasser, er det auke i registreringa av symptom, meir for jenter enn gutar. Det er viktig å følgje med i kva dette botnar i.

Alle blir utsett for motgang gjennom livet. Det treng ikkje føre feil i veg, tvert imot. I møtet med nye utfordringar styrkar vi oss. Vi har også innbygde krefter til å overvinne vanskane - eit psykisk immunforsvar?

Derifrå fekk vi ei innføring i resilience-perspektivet - korleis ein klarer seg etterpå. Kva er avgjerande for å reise seg etter ei påkjenning? Kven som kjem over problema sjølv og kven er det som treng hjelp? 

Ein informasjon vi kan ta med oss, er at i dei aller fleste tilfelle kan ein kome seg etter ei ekstrem påkjenning ved eige hjelp og støtte frå eit trygt miljø kring seg.

Vi blir stadig mint om kor viktig det er å vera fysisk aktiv for å ta vare på helsa på eldre dagar. Det er ikkje mindre viktig å trene hjernen. Det gjer vi ved å ta utfordringar og prøve noko nytt. Det er ingen grunn til at ein ikkje skal prøve å følgje med på den digitale utviklinga eller lære noko anna nytt, kva med eit framandspråk?